رییس كمیته نظارت شورای اسلامی شهر تهران:

مردم در انتخابات ریاست جمهوری صدقه و هبه نمی خواهند

مردم در انتخابات ریاست جمهوری صدقه و هبه نمی خواهند

به گزارش بتن آنلاین رئیس کمیته نظارت شورای اسلامی شهر تهران با با اعلان اینکه مردم ایران در انتخابات ریاست جمهوری صدقه و هبه نمی خواهند، حقشان را می خواهند اظهار داشت: نامزدهایی که وعده توزیع پول می دهند انگار برای پیش خرید رای مردم آمده اند.


به گزارش بتن آنلاین به نقل از ایسنا، افشین حبیب زاده در دویست و نود و هشتیمن جلسه شورا در نطق قبل از دستور خود اظهار داشت: من قبل از این به مناسبت های مختلف از مسئله فقر و مشکلات اقشار فرودست و لطمه پذیر و کارگران گفته ام. امروز سخنانی کوتاه دارم با رییس جمهور آینده، درباره سرگذشت فقر در چهار دهه گذشته و ضرورت های رسیدگی به آن در آینده و بزنگاهی که امروز در آنیم.
وی با اعلان اینکه داستان فقر در کشور ما داستانی سیاسی است، نه اقتصادی، اظهار نمود: فقر و تورم و گرانی و رکود و بیکاری معلول روابط سیاسی صاحبان منافع خاص و تصورات نادرست تصمیم گیرانی است که اغلب بی هیچ پشتوانه ای از دانش سیاست و اقتصاد و تاریخ و جامعه شناسی و حقوق، بر کرسی های سیاست گذاری و قانونگذاری تکیه می زنند.
وی افزود: قدری به عقب بازگردیم. به یاد بیاوریم شعارهای انقلاب اسلامی را که رفاه و آبادانی و کرامت انسانی و رفع دغدغه معیشت بود. همان شعارهایی که فقرا و مستضعفان بدان پیوستند. می پنداشتیم و قرار هم این بود که هم دنیایمان آباد می شود هم آخرتمان. به پای عمل که رسیدیم، دیدیم که افتاد مشکل ها. هنوز عرق انقلاب خشک نشده بود که جنگ تحمیلی راه افتاد. چیزی از خاک وطن مقدس تر نبود. همه، به سهم خود، به دفاع از سرزمین شتافتیم. جنگ که به اتمام رسید، لابد وقت تحقق شعارها رسیده بود. اما باز دندان به جگر نهادیم تا سر از خرابی های جنگ بیرون آوریم. از انقلاب تا سال های بعد از جنگ صرف آزمون و خطا شد. صرف این که سیاستمداران و مدیران تازه به قدرت رسیده در کنار بوروکرات های قدیمی دستگاه اداری کشور، تجربه اندوزند و یاد بگیرند اداره کشور چگونه است، اقتصاد چیست، جامعه چیست، فرهنگ چیست، روابط بین الملل چیست.
وی اشاره کرد: در دهه ۷۰، موسمِ امید وزیدن گرفته بود که اینک دیگر زمان تحقق شعارهای انقلاب رسیده است. پس از همه سال های دشوار، اقتصاد به ثباتی نسبی رسیده بود و سیاست های اقتصادی دولت می رفت تا از پوپولیسم و توزیع بی محابای منابع کشور دور شود و بر مدار عقل و علم قرار گیرد.
حبیب زاده اشاره کرد: پس از سالها تجربه، زعمای کشور با این واقعیت سخت روبرو می شدند که برای مرفه کردن مردم و آبادانی کشور و تحقق شعارهای انقلاب، اول باید تولید ثروت کرد. اگر می خواهند تامین اجتماعی و مسکن و رفاه و معیشت فراهم آورند، باید کارخانه و تولید و اشتغال و تجارت خارجی رونق داشته باشد. اما دریغ! آن موسم امید یکباره در طوفان سهمگین عوامفریبی و غوغاسالاری گم شد. آن همه سال تجربه اندوزی و هزینه ای که صرف آزمون و خطا شد گویی یک شبه بر باد رفت و گربه روی چهار دست و پای خود فرود آمد. خیل نوباوگان سیاست که به کرسی قدرت رسیده بودند و می پنداشتند منابع کشور مال بادآورده ای است که می توان میان ابواب جمعی ریخت وپاش و میان گروه هایی از مردم توزیع کرد تا از این راه، محبوبیت و توجهی خرید. هرقدر بخت با مردم ایران یار نبود، با این خیل عوامفریبان یار بود. دوره ای که بهترین سالها برای رشد و توسعه اقتصادی کشور، برای سرمایه گذاری در زیرساخت ها و واحدهای تولیدی و توسعه صنعتی به پشتوانه درآمدهای نفتی بی نظیر تاریخ ایران بود، ... سوخت! مثال افرادی که یکباره ارث هنگفتی به دست آورده باشند، اما ظرف چند سال همه را حیف و میل کنند و آخر سر، محتاج نان شب بمانند.
وی افزود: در همه آن هشت سالی که می شد اقتصاد کشور را متحول کرد، در مجموع ۱۴ هزار شغل خالص بوجود آمد. ثمره نشستن افراد خام بر کرسی های بلند و سپردن امور گران به افراد نابَلَد، بر باد رفتن منابع کشور است و زحمت برای مردم. آنها که بی هیچ شایستگی یکباره به قدرت رسیده بودند، نه فقط تجربه و درس های سه دهه اول انقلاب را به پای سوداهای توخالی کنار گذاشتند ــ تا چرخ را از نو اختراع کنند ــ بلکه تجربه چند هزار ساله حکمت و اندیشه ایرانی را هم وانهادند. قدمای ما از دیرباز می گفتند «تلخ ترین تلخی ها» آنست که مردم حاجتی داشته باشند و آن حاجت را از کسی طلب کنند که اهل و لایق نباشد. سهم فقرا و فرودستان از آن دوره، با وجود خوشی کوتاه مدتِ ناشی از پخش پول های بادآورده، در نهایت فقیرتر شدن بود. وقتی حرکت صنعت از رونق افتاد؛ تورم شدت گرفت و ارزش پول ملی سقوط کرد؛ مناسبات اقتصادی بجای امور مولّد روبه سوی کارهای کاذب و ناشفاف غیرتولیدی آورد؛ ساختاری سفت و سخت از تحریم های بین المللی شکل گرفت که تجارت و اقتصاد ایران را خفه می کرد؛ دیگر به چاه ویلی فروافتاده بودیم که تا سالها برون رفتن از آن ممکن نبود.
حبیب زاده اشاره کرد: از وقتی به این چاه افتادیم، گویی الزامات زحمت افزای آن هم بر ما تحمیل شد. با اقبال مردم به بازگشت به عقل و تجربه، چند سالی توانستیم از برخی کاردانان در امور اقتصادی و سیاسی استفاده نمائیم و نتیجه آنرا هم در آرامش نسبی اقتصادی، مهار تورم، و حرکت به سمت تنش زدایی در دولت یازدهم دیدیم. جوانه امیدی که در دل جامعه باردیگر سبز شده بود باردیگر به دست تندبادی از خارج و داخل پژمرد. در داخل، کاردانانی که چند سالی مشغول آواربرداری از اقتصاد کشور بودند، کنار رفتند و در خارج، سرسخت ترین دشمنان کشور به قدرت رسیدند.
نائب رئیس کمیسیون عمران، حمل و نقل و ترافیک شورای اسلامی شهر تهران افزود: حالا، چهل و دو سال بعد از انقلاب شکوهمند اسلامی، ما مانده ایم و جامعه ای که هر روز بیشتر در گنداب فقر فرومی رود، فقرایی که روزگارشان آنقدر تیره است که چشمی به آینده ندارند، طبقه متوسطی که با شتابی باورنکردنی فرومی ریزد و به خیل فقرا و فرودستان می پیوندد، صنعتگران و کارآفرینانی که سرمایه های خودرا بر باد می بینند و نه امکان و نه انگیزه چندانی برای سرمایه گذاری بلندمدت در بخش تولید دارند.
وی ادامه داد: می خواستیم دنیا و آخرتمان آباد شود، اما هنوز معنای واقعی سخن امیرالمؤمنین را نمی دانستیم که از دری که فقر وارد شود، از در دیگر ایمان بیرون می رود. چهار دهه زمانی کافیست تا آموخته باشیم دنیا را با عقل و کاردانی و تخصص و علم در کنار همراهی و مشارکت مردم باید ساخت. اگر می خواهیم آخرت مردم را آباد نماییم، همانقدر کافیست که دنیای آنها را ویران نکنیم. این مردم آنقدر آگاه و ریشه دار و نجیب هستند که برای حفظ ایمان خود نیازمند شحنه و زور نباشند.
حبیب زاده با اعلان اینکه حالا که وارد گام دوم انقلاب می شویم، باید پرسید رییس جمهور بعدی چگونه می خواهد با ابرچالش های اقتصادی مانند فقر و تورم و بیکاری مواجه شود؟، افزود: تا اینجا صداها و وعده هایی که می شنویم همه تکرار شعارهای بی پایه و پرفریب سابق است که خلاصه می شود در پخش و توزیع منابع و پول. یکی می خواهد وام ۵۰۰ میلیون تومانی به زوج های جوان بدهد، آن یکی یارانه ۴۵۰ هزار تومانی. انگار آمده اند رأی مردم را به نرخ روز پیش خرید کنند. سیاستمداری که کاردان و دلسوز و میهن پرست باشد به مردم حقیقت را می گوید. می گوید نه پولی در بساط است که دولت بخواهد وعده پوچ بدهد، نه اساسا دولت کارخانه چاپ و توزیع پول است. صلاح مُلک و ملّت هم در این فریبکاری ها و مخارج هزینه زا نیست. باید اول ثروت تولید شود و دخلی باشد که بتوان از محل آن ثروت، خرج کرد. زمانی پول نفت فراوان بود، و سیاست مدار نالایق بجای آنکه درآمد نفت را برای آیندگان ذخیره یا برای توسعه ساختار اقتصادی کشور سرمایه گذاری کند، همه را بر باد داد. امروز از آن پول نفت هم خبری نیست. هر سیاستی که به دنبال توزیع و خرج پول میان جمیعت باشد، سبب افزایش هزینه های دولت می شود، دولتی که از کسری بودجه شدید در رنج است و توان تامین مخارج جاری خودرا هم، در این هنگامه تحریم های سنگین و رکود اقتصاد، به زحمت دارد. مردم ایران، چه خیل انبوه فقیران چه جمعیت به نسبت اندک اغنیا، صاحب کرامت و شرافت هستند. صدقه و هبه نمی خواهند. آنها حق خودرا می خواهند، حق کار کردن، ثروت اندوختن و ساختن زندگی خود و جامعه را می خواهند.
وی افزود: رییس جمهور بعدی مقرر است سکان اقتصادی کشور را به سمت رشد اقتصادی، رونق کارخانه ها، توسعه و تنوع ترکیب تولیدات صنعتی، افزایش تجارت و گسترش بخش خصوصی مولد و آزاد بگرداند، یا می خواهد فرمان سیاست های اقتصادی کشور را به ذهن های خام و رویازده ای بسپارد که پیکر نحیف اقتصاد کشور را قربانی مبارزه با دشمنان خیالی داخلی و خارجی می کنند و دون کیشوت وار به جنگ غول های خودساخته ای تحت نام لیبرال ها و نئولیبرال ها و راست ها و چپ ها و غیره می روند؟ مقرر است دولت در حوزه های مولّد برای رشد صنعتی و مشاغل پایدار و افزایش تجارت محصولات سرمایه گذاری کند، یا باز با دستاویز به ایده شکست خورده «مسکن بعنوان پیشران اقتصاد!»، سرمایه عظیمی از کشور را خرج منافع انبوه سازان و ساخت وساز کند تا کالایی غیرقابل تجارت تولید شود و باز مانند سابق، نقدینگی در خانه های خالی یا مال ها و مگامال ها حبس شود و سرانجام مشاغل پایداری هم ایجاد نشود؟ مقرر است سیاست خارجی کشور را به سود توسعه اقتصادی و رهایی مردم خصوصاً فقرا از رنج و گرفتاری تنظیم نماییم، یا باز به آتش دشمنی های بی ثمر و انزواآور بدمیم؟ خلاصه بگویم مقرر است به آینده ایران بیاندیشیم، یا به سال ۸۴ بازگردیم؟
حبیب زاده با اعلان اینکه نه فرصت زیادی برای بازسازی اقتصاد کشور داریم و نه با این مخمصه های پیچیده داخلی و بین المللی، گزینه های زیادی در پیش رویمان برقرار است، اظهار داشت: مقرر است با استمداد از علم و دانش و تخصص، قدم به قدم راه آرامش و توسعه و رفاه برای ملّت را بپیماییم، یا با برگماشتن افراد نالایق و اذهان شعارزده، در زیر حجاب شعارها و وعده های دروغین، منافع خاص و گروهی را به هزینه مصالح کشور و ملّت پیش ببریم؟ انتخاب رییس جمهوری بعدی کدام است؟ عقلانیت و تخصص و مصالح عمومی، یا فریب و ناشایستگی و منافع خاص؟ ای کاش رییس جمهور بعدی، خط بطلانی بر خط و ربط های جناحی و ایدئولوژیک بکشد و القائات خطرناک افراد خام یا مغرضی که اقتصاد و سیاست و کیان کشور را به مخاطره می اندازد، کنار بگذارد، و در راه منافع ملّی گام برداشته و بکوشد اجماعی از نخبگان و متخصصان و نیروهای سیاسی ورای روابط جناحی بوجود آورد، شاید بتوان از این بزنگاه تاریخی و حیاتی کشور را گذر داد و در تاریخ دراز این سرزمین کهن سال، نامی نیک از خود باقی گذاشت. باشد که قضاوت تاریخ از دوران ما مایه سربلندی باشد، نه سرافکندگی.



1400/03/09
21:01:04
5.0 / 5
327
تگهای خبر: بازسازی , توسعه , تولید , دولت
این مطلب را می پسندید؟
(1)
(0)

تازه ترین مطالب مرتبط
نظرات بینندگان در مورد این مطلب
لطفا شما هم نظر دهید
= ۲ بعلاوه ۳
Beton Online بتن آنلاین

Beton Online بتن آنلاین

بتن آنلاین

سفارش بتن و بتن آرمه

betononline.ir - تمام حقوق متعلق به سایت بتن آنلاین می باشد